پی وی سی پلیمری متشکل از ۴۳ درصد هیدروکربن و ۵۷ درصد کلر است و از پلیمریزاسیون مونومر وینیل کلراید حاصل میشود. این مونومر از کلردار شدن مستقیم اتیلن، با استفاده از کاتالیزور و سپس پیرولیز اتیلن دیکلرید حاصل در واحد شکست گرمایی خوراک بر پایه نفت یا هیدروکربنهای گاز طبیعی نظیر اتان، پروپان یا بوتان بهدست میآید.
لولههای U-PVC (یو پی وی سی) از طریق فرآیند فشاری و دمایی پودر خام PVC تولید میگردد. دو فرآیند اصلی که در تولید لوله PVC استفاده میشود عبارتند از: اکستروژن برای تولید محصولات پیوسته نظیر لوله PVC، و قالبگیری برای محصولات مجزا نظیر اتصالات.
اکسترودر به عنوان قلب فرآیند تولید لوله PVC دارای یک سیلندر با المنتهای حرارتی قابل کنترل است که در آن مارپیچهای دقیقی میچرخند.
انواع لولههای پیویسی
اصطلاح MPVC (ام پی وی سی) پلیوینیل کلراید اصلاحشده با خواص بهینه است که با افزودن اصلاحکننده منجر به تولید لولههایی با خواص مکانیکی بالا از جمله سختی و چقرمگی میشود. این لولهها دارای مقاومت بالا نسبت به ضربه هستند و کاربرد گستردهای در کاربردهای صنعتی فشار قوی و تصفیه آب دارند.
ضخامت دیواره این لولهها کمتر از UPVC است و این تضمین میکند که مواد کمتری در طول فرایند تولید استفاده میشود و در نهایت منجر به تولید محصولی سبکتر میشود.
مادهای که UPVC (یو پی وی سی) نامیده میشود به پلیوینیل کلراید نرمنشده (سخت) اشاره دارد. اگر علامت U-PVC برای آمیزهای بهکار رود یعنی در فرمولاسیون آن به هیچ وجه از نرمکننده استفاده نگردیده است.
اصطلاح OPVC (او پی وی سی) به پلیوینیل کلراید آرایشیافته نسبت داده میشود. در فرایند تولید، تیوبی با دیواره ضخیم اکسترود شده و در دمای مورد نظر تثبیت شرایط میشود. این آرایشیافتگی منجر به بهبود خواص فیزیکی و مکانیکی لوله میشود؛ این لولهها نسبت به خراش مقاومتر بوده و ۳۵٪ سبکتر و با حملونقل راحتتر نسبت به لولههای پیویسی معمولی هستند.
اگر در آمیزههای PVC از نرمکننده استفاده شود، به آن آمیزه PVC نرم یا PVC-P گفته میشود که محصول بهدستآمده نرم و قابل انعطاف است.
لولههای CPVC (سی پی وی سی) یا لولههای پلیوینیل کلراید کلرینهشده برای انتقال سیالات داغ استفاده میشوند و قادر به تحمل دمای بالاتری هستند و در برابر رشد جلبک و باکتری مقاومت بیشتری دارند.
منبع: انجمن تولیدکنندگان لوله و اتصالات پیویسی